Dag 6: Consequenties

Dag 6: Consequenties

Je hebt wel vaker van die dagen dat je denkt: viel dit te voorkomen? Was dit terug te leiden tot een bepaalde oorzaak of een bepaald moment? Of gewoon waar ging het fout?

Op dinsdagochtend na onze spullen ingepakt te hebben, ons vreselijke appartement achterlatend, namen we waardig afscheid van  Dunkin’ Donuts met een grote koffie en wat extra donuts. Vervolgens de tram, de trein en daarna de airtrain naar Newark airport in de staat New Jersey.

We waren een aantal uren te vroeg op het vliegveld, dus besloten we aan een bar te gaan zitten. Bij deze bar kun je eten en drinken bestellen via de Ipad en op deze ook een aantal spelletjes spelen. Een aardige hoeveelheid friet, cola en buffalo chicken wings later was ik al nummer 8 van het hele vliegveld op de ranglijst in Bejeweled. Ook Berno deed het aardig goed in vinger schaatsen en haalde de top 5 van de ranglijst van de bar zelf.. Jup exiting stuff.

2 uur later het vliegtuig in en daar hebben we een paar films gekeken, waaronder de animatiefilm Zootopia. Een geniale film met het thema vooroordelen en racisme, zo leuk dat we hem nog wel een keer zouden willen zien. Het laatste uur van onze 6 uur durende vlucht was ondertussen ingegaan. And shit hits the fan….

Ik begon me erg slecht te voelen vooral toen het vliegtuig begon met dalen. Zweten, snotteren, hoofdpijn en misselijkheid overvielen mij. Buiten dat je probeert om maar niet te kotsen en dat je je druk maakt dat je niet naar de wc kan omdat het vliegtuig is begonnen met dalen, probeert je brein de oorzaak van dit probleem te achterhalen. Was het een bacterie van het appartement? Dunkin’ Donuts? De buffalo chicken wings? Al die uren in de airco van het vliegtuig? Uitgedroogd? (door vliegen kun je snel uitdrogen en we kregen 2x drinken in 6 uur.

Mijn brein wist helaas het antwoord niet. Op de een of andere manier hield ik het vol om niet te kotsen voordat we geland waren en iedereen uit het vliegtuig was behalve Berno, ik en het personeel. Langzaam, dubbelgevouwen en duizelig schuifelde ik het vliegtuig uit. Ondertussen kwamen ze al met een rolstoel aanzetten, maar dat vond ik wel erg overdreven hoor. Even bijgekomen op het vliegveld en na een half uur moedig genoeg om een taxi in te kruipen. De taxi begon te rijden en Berno vroeg aan de chauffeur hoe lang het rijden was. De chauffeur antwoordde iets van 45 min.

Blijkbaar doe je in Los Angeles over een paar kilometer rijden 3x zo lang over als in Nederland.  In LA zijn files normaal en het beste is om tussen 7 en 7 niet de weg op te gaan. En dit zijn geen malse files, dit zijn 6 banen vol auto’s, in een richting, die nergens heen gaan, in de volle brandende Californische zon.

Al mijn energie verdween uit me en het zweet parelde op mijn voorhoofd. Toch heb ik het wederom zonder overgeven gered de hele weg tot onze volgende slaapplek in Santa Monica.  Het appartement van Kevin was erg gezellig ingericht en schoon. Onze kamer was een balzaal vergeleken met die in New York en de kamer voelde als thuis door de Ikea meubels.

Kevin, onze host, wachtte ons op en verwelkomde ons.  We hebben een poosje met hem gepraat en ondertussen hoorde ik het bed en de wc beiden naar me roepen.  Kevin ging uit eten met zijn familie en zodra hij de deur uit was ben ik de wc in gerend en heb ik de wasbak onder gekotst, wat een opluchting. Daarna ben ik knock-out gegaan op het bed.

Zo eindigde onze 6e vakantie dag, zonder de oorzaak te weten.

P.s. Berno heeft erg goed voor mij gezorgd toen ik me niet goed voelde. Bedankt daarvoor lieverd.