Dag 8: Work to live

Dag 8: Work to live

Weer naar Universal studio’s vandaag omdat we een twee dagen pas hebben. Onze Uber chauffeur was dit keer een Mexicaanse oma die graag over de kinderen en kleinkinderen praat. Bij de studio’s aan gekomen zijn we in een streep richting het Harry Potter gedeelte gerend. De achtbaan was dit keer wel open en de wachttijd was gelukkig nog maar 15 min. Zoals veel attracties in Universal was ook deze een virtuele achtbaan. Je beweegt wel heen en weer in het karretje maar het is meer video dan achtbaan. Toch was de attractie een van onze favorieten.

Daarna naar Olivander’s om onze toverstaf uit te zoeken. 45 min in de wachtrij gestaan om er vervolgens achter te komen dat de “Olivander’s, wand chooses the wizard experience” de moeite absoluut niet waard was. We stapten een ruimte in met grote kasten vol nep doosjes. Toen iedereen binnen was ging er een wand open naar een andere ruimte, allemaal daar heen. Daar kregen we een show van 5 min, waar een persoon uit het publiek aan mee mocht doen. En toen werden we een winkel ingeloodst waar we maar zo’n dure plastic toverstaf moesten kopen. Goedkope Nederlanders die we zijn hebben we dat natuurlijk niet gedaan (ondertussen zie je  chinezen de winkel leegkopen).

Gisteren hadden we de special effects show gemist, dus dit was ons volgende agenda punt. In de show werden de meeste special effects

uitgelegd. De meesten kende ik al van school, zoals Foley (geluidseffecten) en motion capture. Maar ze staken ook op een veilige manier iemand in brand op het podium en dat hebben op school nooit geleerd (beetje een misser van school vind ik, had dit graag “veilig” getest op mijn klasgenootjes……).

Na nog 28 keer in de mummy achtbaan te zijn geweest was het toch tijd om Universal te verlaten en wat meer van LA te zien.

Volgende stop: Walk of Fame, sterren met namen in een stoep. Na een paar minuten was de lol er snel af en zijn we op zoek gegaan naar voedsel. Na een poosje gelopen te hebben kwamen we heel veel sletterige kostuum en pruiken winkels tegen. Toen Berno toch iets te zwoel werd begroet op straat zijn we rechtsom keert gegaan en zijn we de eerste de beste sports bar binnen gegaan.

Tijdens happy hour een super Margarita besteld en op 1 van de 40 tv’s American football gekeken. Met zoveel tv’s weet je gewoon niet waar je moet kijken. Het lijkt net of de muren bewegen en ik snap niet waarom 3 of 4 schermen niet genoeg was.

Naar het appartement terug gereden en een poosje met Kevin gekletst over Amerika en waarom hij heeft gekozen voor Airbnb. Blijkbaar is het leven erg duur in LA en andere grote steden.

Voor een twee kamer appartement betaal je 700.000 dollar. Een huis kost al gauw tussen de 1 en 2 miljoen dollar. Kevin huurt zijn appartement, maar huren is ook niet goedkoop en kost al gauw 1600 dollar in de maand. Het is dus niet raar om een huisgenoot te hebben of je kamer te verhuren aan toeristen. Met zo’n hoge huur is het wel erg moeilijk om te sparen voor een eigen huis. Het gemiddelde loon ligt hier ook wel iets hoger en als je in de computer technische sector zit kan je hier flink cashen. Het minimum loon is hier echter bijna gelijk aan dat van Nederland. Mensen leven hier om te werken lijkt het.